Minibüs can'dır.

Yıl baya eski Bursa'da öğrenciyim. Minibüste gidiyoruz. O yıllarda metro falan yok batı garajı denen bir duraktan Görükle istikametine hareket halindeyiz. Şoför bağırıyor, -polis var çömeliverin. Balık istifi minibüste ayakta olan bütün herkes çömeliyor. Minibüsün içi de öğrenci dolu haa. Şu an hepsi doktor, mühendis, öğretmen ama o an orda öküzler. Yıllar sonra İzmir'deyim aynı parodi, şoför rica ediyor bu sefer ama -polisi geçene kadar lütfen çömelebilir miyiz? O canım mini etekli kızın o naif çömelmeye çalışma hali hala aklımda.

--

Bahar şenlikleri zamanı kampüs çıkışında trafik yüzünden durmak zorunda kaldı minibüs. Tam yanımızda başka bir minibüs. Camlar zaten açık içimizdeki manasız coşku fora geri kalanını az çok tahmin edebilirsiniz zaten.  Camdan sarkıp yan minibüsteki kıza ben size aşık oldum dedim. Güldü. Ama içimdeki ki piçlik hat safhada benimle evlenir misin dedim. Kız yine güldü. Hayır dedi. Bir kahve içsek, lütfen dedim. Tamam dedi. Bir kaç saniye içerisinde olan bu olayların akabinde tam saatinde buluşma yerine gittim. Gelmedi amk.

--

Yine bir gün minibüse biner binmez arkamdaki acayip güzel süper hatun "Rica etsem bir kişi uzatabilir misiniz?" dedi. Ama önümde kimse yok. Kime uzatıcam parayı. Kalktım ayağa atarlı bir tavırla aldım elinden parayı, şoföre götürüp verdim ve yine aynı atarlı tavırla para üstünü kıza geri götürdüm. "Özür dilerim yordum" sizi dedi. Sorun değil diyip yerime oturdum. Bir kaç dakika sonra müsait bir yerde inebilir miyim dedi. Koltuk değneklerini o an gördüm. Aşağıya inmesi kaç dakika sürdü bilmiyorum ama ben o koltuğa öyle bir çakılmıştım ki, yutkunamadım, yardım etmek istiyordum ama dönüp bakamıyordum bile. Güneşe dönen ayçiçeği gibi gülümseyen bir yüzle kusura bakmayın dedi tekrardan.